Manuscript-in-wording

Geplaatst op 19 april 2011

Mijn manuscript nadert zijn voltooiing. Maar ja, dat roep ik al een jaar… Na nóg weer een herschrijfronde waarbij ik het vertelperspectief gewijzigd heb en het manuscript bovendien omgezet heb naar de verleden tijd, ga ik de komende tijd maar eens aan de slag met een printversie van het manuscript om er met een frisse blik naar te kunnen kijken.

Actueel thema

Mijn manuscript beschrijft het verhaal van Marjan Witteman in drie perioden van haar leven: kindertijd, studietijd en volwassen leven, met als centraal thema: het zoeken naar erkenning. Marjans, op momenten haast onstilbare, behoefte aan erkenning is voor een belangrijk deel het gevolg van seksueel misbruik door haar muziekleraar, van wie ze wekelijks van haar achtste tot haar zeventiende accordeon- en later orgelles krijgt. Mijn roman raakt dus aan een actueel thema, en maakt vanuit kind- en volwassenenperspectief duidelijk wat seksueel misbruik met iemand doet.

Voorlopige titel

Nogal wat mensen hebben me inmiddels naar de titel van mijn boek gevraagd. Eerlijk gezegd weet ik dat nog niet. Ik heb daar wel ideeën over, maar vind het lastig te besluiten wat nu de beste titel is.

Om me niet vast te leggen, houd ik het dus op een voorlopige titel: ‘De step, de accordeon en het meisje.’ Of dit de definitieve titel wordt? Daar ben ik nog niet over uit. Hoewel ik de titel mooi beeldend vind,  is er ook een duidelijk nadeel: hij is wel erg lang.

Fragment uit mijn manuscript

Hierna uit het middendeel van mijn boek, een scène die gaat over het contact tussen Marjan, dan 12 jaar, en haar muziekleraar, Oom Aad.

‘Hij is echt een stuk zwaarder,’ deelde ze oom Aad mee toen hij de accordeonkoffer van haar  overnam, nadat ze deze net over de drempel had getild.
‘Dat is zo. Ik heb ook nooit het tegendeel beweerd,’ lachte oom Aad. ‘Maar jij wilde niet wachten.’
‘In dat andere boek stikt het van de stomme liedjes. Trouwens Ruben en Theo hebben ook nooit uit dat andere boek gespeeld.’
‘Dat is waar.’
‘Nou dan.’ Vergenoegd haalde ze haar gelijk. ‘Hé, er hangt een nieuwe foto,’ merkte ze op, toen ze de nieuwe foto met oom Aad mondharmonicaspelend te midden van vier andere bandleden gewaarwerd. ‘Van uw vijfentwintigjarig huwelijksfeest,’ snapte ze vanwege het nette pak dat oom Aad droeg, zijn stropdas en de rode roos als corsage.
Nieuwsgierig liep ze naar de foto toe. Oom Aad volgde haar.
‘Inderdaad. Jammer dat jij er niet was.’ Oom Aad trok haar even naar zich toe.
‘Een feest is leuker dan ziek zijn,’ zei ze. ‘Hé, u hebt op uw eigen feest gespeeld.’ Ze wees op de foto en zette een stap opzij, weg van oom Aad.
‘Niet de hele tijd, hoor. Dat zou tante Wanda niet goed gevonden hebben, maar een paar nummers, dat moest kunnen vond ik.’ Terug was oom Aads hand, ditmaal op haar andere schouder. Hij gaf er een kneepje in.
‘U speelt graag muziek, hè?’
‘Hm. Music was my first love,’ antwoordde oom Aad. Nog weer gaf hij een kneepje in haar  schouders.
‘Dat is toch een bekend popnummer?’ Nog voor oom Aad het bevestigde, wist ze het zeker. ‘Ruben heeft het opgenomen met zijn bandrecorder toen de top 100 aller tijden uitgezonden werd.’ Ze bewoog haar schouders, wilde oom Aads hand lozen. Toen dat niet lukte, veegde ze abrupt oom Aads hand van haar schouders. ‘Mooi nummer vind ik,’ praatte ze snel verder. ‘Ik ken eigenlijk geen andere nummers van hem, misschien heeft hij ze ook niet, maar dit vind ik in ieder geval mooi.’
‘Helemaal met je eens.’ Even viel oom Aad stil. ‘Music was my first love,’ zei hij. Opnieuw viel hij stil. ‘En tante Wanda was mijn tweede liefde.’
‘Vijfentwintig jaar is wel lang.’ Lukraak vlogen de woorden haar mond uit.
Té lukraak, haar woorden bereikten hem niet.
‘En jij mijn derde.’
Terug was oom Aad naast haar. Zó nabij dat het haar verstoorde en ze hem aankeek, ook al wilde ze dat niet.
‘Je weet toch dat je een bijzonder plekje bij me inneemt?’ De maaiende beweging die Oom Aad  met zijn arm maakte, Marjan doorzag direct de bedoeling, brak zijn manoeuvre af nog voor hij die goed en wel begonnen was.
‘Níét doen!’ zei ze vinnig.
‘Mag ik niet aan je borstjes zitten?’
Zijn vraag, wat kon ze erover zeggen? Wat kon ze zeggen over zijn eindeloos vragen: waarom niet, weet je wel dat het gevoelig is daar, maar zeg me nou eens waarom niet. Mag ik je niet overtuigen? Ze kan er slechts dit over zeggen: dat er haar schijtluizerige antwoord was: haar antwoord dat ze het niet wou – antwoord dat ontoereikend was, omdat ze nooit meer wist uit te brengen dan dat ze het niet wou.
Haar antwoord; dit had haar antwoord moeten zijn: Lazer op, man! Houd je bek! Blijf met je poten van me af!

11 reacties op Manuscript-in-wording

  1. Renee Frant schreef:

    Aangrijpend. Ik ben nu heel benieuwd hoe je de rest beschrijft!
    Tegenwoordig heb ik ook een e-book-reader. Als je het in PDF formaat wilt doorgeven, wil ik daar zeker wel de boek prijs voor betalen.
    Het lijkt me goed om daar dan op te reageren.

    Groeten van
    Renée.

  2. Helene Driessen schreef:

    Lieve Annemiek, dit fragment is zo knap beschreven, je ziet het voor je, en tegelijkertijd voel je zovele emoties, zoals angst, verdriet en pijn, maar heel heftig ervaarde ik ook de woede naar deze man en de verschrikkelijke machteloosheid van een jong meisje, zomaar op klaarlichte dag en volgende week moet ze weer naar de muziekles.
    Zodra het in de winkel ligt, sta ik er om dit te kopen.
    In een woord ontroerend.
    Hélène

  3. Gerard Verhoef schreef:

    Hoi Annemieke,

    Wordt er stil van…..maar blij dat het vordert, hoor het wel als het af is.

    Groetjes, Gerard

  4. Nu heb ik voor het eerst wat van het manuscript gelezen, Annemiek. Dank je wel! Je weet het spannend te maken.

  5. Christel schreef:

    Eindelijk even je site kunnen bezoeken en je stuk kunnen lezen. Aangrijpend in alle soberheid, mooi opgebouwd, met dan ineens die vurige uitspatting op het einde. Goed! Veel succes met de vervolgstappen, dat het groter dan groot moge worden!

  6. Marja Baalbergen schreef:

    Fijn dat je weer een stap verder hebt gezet in de voltooiing van je boek.

    Ik kreeg er kippenvel van: heel herkenbaar. Zie het voor me.
    Leest vlot, goede stijl die uitnodigt boek in een ruk uit te lezen.

    liefs Marja

  7. Carla schreef:

    Lieve Annemiek,

    Er zit zoveel gevoel in. Je ziet die twee voor je en wil tegelijk die man op zijn falie geven en het meisje beschermen. Geweldig! Ben er trots op om zo’n goede schrijfster als vriendin te hebben!
    Carla

  8. Wilhelmien Croonen schreef:

    Het fragment uit je manuscript laat diepe indruk achter. Was ontroerd. Ik kreeg meteen de drang om verder te lezen. Laat je weten wanneer ik een exemplaar kan kopen?
    Ontzettend veel succes met het voltooien van je manuscript!

  9. joke hilhorst schreef:

    Mijn reactie tijdens het lezen was zo bleek later gelijk aan die van Maarten ( zie boven)
    De laatste zin van het fragment wat een emotie spreekt daaruit Geweldig !!
    Ik ben erg benieuwd verder. Ik zal het vast in een adem uit gaan lezen.
    Succes met de laatste zware loodjes. Joke

  10. Maarten schreef:

    De titel deed me uiteraard meteen denken aan ‘Het theater, de brief en de waarheid’ van Mulisch. Is dat een bewuste keuze?
    Over het fragment: Goed geschreven. Aangrijpend. Benieuwd naar de rest.

    • Annemiek Verhoef schreef:

      Dag Maarten,
      Grappig dat je de link legt. Geen bewuste keuze, maar ongetwijfeld onbewust beïnvloed door die titel!
      En natuurlijk ook bedankt voor je compliment!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *